می گویند آرزوی هر پدر و مادری دیدن دختر و پسرشان در لباس عروسی و دامادی است.اما من چنین آرزویی ندارم.من دوست ندارم عزیزی را که یک عمر برایش زحمت کشیده ام و غصه اش را خوردم و دل نگرانش بودم و برایش اشک ریختم،حتی آن روزها که اصلاٌ نبود،و با او حرف زدم و نازش را کشیدم مثل این روزها که تخیلی بیش نیست،بیایم و تقدیم کنم به دختر یا پسری که ادعا می کند از من بیشتر دوستش دارد.وبه او وعده ی عشق می دهد.
جانم عشق اینجاست.
تو حق نداری مرا با بی مهری ترک کنی!به من وعده ی هفته ای یکی دو بار سر زدن نده،منی که تمام فکر و ذکرم در طول روز با توست.من بهترین روزهای زندگیم را برای تو بهترین گذاشتم و تو می خواهی در روزهای نیاز تنهایم بگذاری؟رواست که تو بروی و با عشقت خوش باشی و من من مدام حواسم به تو باشد که کجایی؟چه می کنی؟چه می خوری؟آنقدر دل نگرانت باشم که نتوانم جلوی خودم را بگیرم.هزار بار این پا و آن پا کنم و زنگ بزنم بپرسم تو این شلوغی چهار شنبه سوری کجایی؟می خواهی بیام دنبالت و خودم برسانمت؟بی انصاف من به بوسیدن و بوییدن صورت و دست های تو عادت دارم حالا چطور فقط هفته ای یکی دو بار حداکثر ۴ بار صورتت را ببوسم؟نگو رسم دنیا این است و تا بوده همین بوده...

این ها حرف دل این روزهای من است.اما قطعاٌ آن را برای تو به زبان نمی آورم.مطمئن باش که که من هم روزی چهره ای باورپذیر به خود خواهم گرفت و می گویم:آرزوی من هم مثل هر پدر و مادری عروس شدن و داماد کردن ات ست.و به ازدواج ترغیبت می کنم(هرچند تنها مصداق سر و سامان گرفتن و عاقبت به خیری را ازدواج نمی دانم!)
عزیزم منتظر باش که هزاران بار گفته و ناگفته از من بشنوی که تو از من آزادی.تو مسئول من نیستی.قرار نیست که به میل و خواست من زندگی کنی.خودت باش.تنها انتظار من از تو...من از تو انتظاری ندارم.منتظرم اما متوقع نیستم چون حقی ندارم.تنها آرزویم این است که قدر خودت را بدانی و برای خویشتن احترام قائل باشی.همین.
نمی خواهم شب ها به خاطر تنهایی ما آرام اشک بریزی.ما شاد شادیم،اگر تو راضی باشی.
راستی به تو خواهم گفت که هر کاری کرده ام-ایم-اول اول اول برای دل خودم ـمان-بوده است.

این ها را می گویم.سریع.وحتما به دنبال خلوتی خواهم بود که در آن زار بزنم...

سه شنبه بیست و سوم اسفند 1390 | 21:39 | عطیه عسگری | |